Album Review: AmongRuins – ‘Advent of Chaos’
Οι AmongRuins επιστρέφουν με το 'Advent of Chaos'. Ένα δίσκο με γνώση της παράδοσης, αλλά και με διάθεση και βλέμμα στο τώρα και στη σύγχρονη σκηνή.
Υπάρχουν δίσκοι που σε κερδίζουν επειδή «τα κάνουν όλα σωστά» και υπάρχουν κι εκείνοι που σε κερδίζουν επειδή, ενώ μένουν πιστοί και στρατιώτες του είδους που πρεσβεύουν βρίσκουν τρόπο να σου ρίξουν και μια μικρή ανατροπή την κατάλληλη στιγμή. Το Advent of Chaos ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Είναι δίσκος με γνώση της παράδοσης, αλλά και με διάθεση και βλέμμα στο τώρα και στη σύγχρονη σκηνή. Το άλμπουμ φέρει την υπογραφή της Theogonia Records (Facebook, Instagram).
Από την αρχή φαίνεται πως οι AmongRuins έχουν δουλέψει τη ροή
Δεν είναι απλώς «σκληρά κομμάτια το ένα μετά το άλλο», αλλά μια κλιμάκωση που σε πάει από καθαρόαιμη επίθεση σε πιο ατμοσφαιρικές/σκοτεινές κορυφές, επιστρέφοντας σε κάτι που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε φως, για το φινάλε.
Το Frozen to the Core ανοίγει με riffing στιβαρό, μελωδίες που κουμπώνουν πάνω στην επιθετικότητα και εκείνη την αίσθηση του “επικού” χωρίς να γίνεται φλύαρο. Είναι το κομμάτι που σε καλοσωρίζει και σου λέει το «εδώ είμαστε», με τρόπο άμεσο και καθαρό και προ πάντων αμιγώς μουσικό. Αμέσως μετά, το Advent of Chaos, μουσικά διαμετρικά αντίθετο με τον τίτλο, φέρνει έναν ήχο πιο ψύχραιμο, έναν ήχο με καθαρά φωνητικά που προσφέρουν μια αίσθηση και όαση γαλήνης μέσα στα βαριά, γεμάτα ένταση ριφς.
Το Red Divine είναι η «σφαλιάρα»!
Πιο thrashy νεύρο, πιο άμεσος στόχος, ιδανικό για live με ένταση και δυναμική. Δεν προσποιείται κάτι άλλο — είναι φτιαγμένο για ένταση, ξύλο και δουλεύει. Με το Into the Flame και τη συμμετοχή της Christianna (Elysion), η κατάσταση αλλάζει λίγο. Εδώ οι AmongRuins παίζουν με πιο μοντέρνες γραμμές: chugging, core-άδικες ανάσες, breakdown αισθητική, χωρίς όμως αυτά τα στοιχεία να αλλοιώνουν τον βασικό melodic death metal κορμό που στηρίζει το δίσκο. Το A Symphony of Loss φέρνει πίσω τη γρήγορη μελωδική φόρμα — neck-breaking ρυθμός, καθαρές και μελωδικές κιθαριστικές ιδέες, ατόφιο και καλοδουλεμένο death metal.
Κι έπειτα έρχεται το Open Wounds με τον George Prokopiou (Mother of Millions) και αλλάζει το κλίμα απότομα — σαν να πέφτει θερμοκρασία στο δωμάτιο. Πιο αργό, πιο doomσχηματισμένο, πιο βαρύ συναισθηματικά. Αν μέχρι εκεί ο δίσκος μπορεί να χαρακτηριστεί ως εξωστρεφής, εδώ έχουμε μια στροφή προς τα ενδότερα. Αφήνει χώρο στις νότες, στις σιωπές, στο βάρος και οι AmongRuins μας χαρίζουν ένα πραγματικά βαρύ κομμάτι.
Προτελευταίο, το Chained λειτουργεί σωστά ως η «αναπνοή» μετά το αυτό τον ηχητικό αλλά και συναισθηματικό όγκο που προηγήθηκε. Πιο τραχύ, πιο thrashy, με groove που σε ξανακουνάει και με ένα στυλάκι αμερικάνικο αυτή τη φορά στις γκρούβες τους. Και στο τέλος, το Night Mother έρχεται να δέσει και να κλείσει το δίσκο, με νοσταλγία, αγάπη και, old-school, Σουηδικό melodic death metal, πάντα όμως μέσα από τη σύγχρονη ματιά των AmongRuins.
