Ανταπόκριση: Sanctuary | 22.04.26 | @ Piraeus Club Academy
Το Λαγωνικό και ο Πέτρος βρέθηκαν στη συναυλία των Sanctuary @ Piraeus Club Academy την Τετάρτη το βράδυ και σας μεταφέρουν τον παλμό από το event!
Επιστροφή 9 χρόνια μετα!
Ταιριαστή ηχητικά επιλογή για support οι Darklon, που επωφελούνται αρκετά από την παρουσία του καινούριου τραγουδιστή τους Βασίλη Χρέπα, ο οποίος όσο πέρναγε η ώρα ξεδιπλωνόταν όλο και περισσότερο σκηνικά, με αποκορύφωμα της εμφάνισής τους το προτελευταίο τραγούδι με τίτλο “Redeemer”.
Τελευταία φορά που είδαμε τους Sanctuary στην Αθήνα ήταν τον Ιούλιο του 2017. Τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς, πέθανε αιφνίδια ο Warrel Dane. Η προγραμματισμένη επιστροφή τους το 2023 ακυρώθηκε, ενώ πριν λίγες μέρες, στις 10 Απριλίου, κυκλοφόρησαν το πρώτο καινούριο τραγούδι τους εδώ και σχεδόν 12 χρόνια, το εξαιρετικό single “Not Of The Living”.
Με τρεις αριστουργηματικούς δίσκους στο ενεργητικό τους, το αψεγάδιαστο – και ανελέητο – setlist ήταν δεδομένο. Ερμήνευσαν ολόκληρο το θρυλικό δεύτερο άλμπουμ τους, “Into The Mirror Black” (1990), μια απόφαση που μας έδωσε τη δυνατότητα να ακούσουμε τραγούδια που είχαν πολύ καιρό να παιχτούν ζωντανά. Εκατέρωθεν τοποθετήθηκαν επιλογές από το εξίσου κλασικό ντεμπούτο τους “Refuge Denied” (1987): “Die For My Sins” και “Battle Angels” για μπάσιμο, “White Rabbit” και “Veil Of Disguise” για την έναρξη του τελευταίου μέρους. Πιθανόν παραδόξως, κράτησαν για το φινάλε το πιο πρόσφατο υλικό τους: “Not Of The Living” για πρώτη φορά live, και από το εξαιρετικό comeback “The Year The Sun Died” (2014) το “Arise And Purify” και το ομώνυμο. Ανακουφιστικό το χατ τρικ, γιατί είναι κρίμα όταν μια μπάντα δεν στηρίζει το σύγχρονο υλικό της, δηλαδή το δημιουργικό της παρόν. Το encore με “Soldiers Of Steel”, με τα θρυλικά φωνητικά του, λειτούργησε ως τέλειο επιστέγασμα της βραδιάς.
Κυρίαρχες φυσιογνωμίες στη σκηνή ο τραγουδιστής Joseph Michael και ο drummer Dave Budbill.
Ο πρώτος έχει αναλάβει το ομολογουμένως αδύνατο καθήκον να αντικαταστήσει τον έναν και μοναδικό Warrel Dane. Με αυτό κατά νου, πρόκειται ευτυχώς για μία επιτυχημένη επιλογή: φωνητικά ακούραστος κατά τα 95 λεπτά της εμφάνισής τους, καταφέρνει να μοιάζει αρκετά στον Dane, αλλά όχι τόσο ώστε να είναι ένας κλώνος χωρίς προσωπικότητα, κάτι που μάλλον μονάχα μία άβολη, μακάβρια ανατριχίλα θα προκαλούσε. Ισορροπεί επιτυχώς ανάμεσα στο χρέος του να συνεισφέρει στο να ζωντανέψει ο ήχος των Sanctuary, του οποίου μεγάλο μέρος είναι η φωνή του Dane, και στις προσωπικές επιλογές του, που καθιστούν ξεκάθαρο ότι τα κομμάτια τα έχει κάνει δικά του και ξέρει καλά πώς να τα χειριστεί. Στο επικοινωνιακό σκέλος, δεν δίσταζε να επιδίδεται σε αυθόρμητα χιουμοριστικά σχόλια που ενίοτε φλέρταραν διασκεδαστικά με την ασυναρτησία. Προσωπικά, το χάρηκα που δεν ήταν βαρύς κι ασήκωτος. Ταίριαζε καλύτερα στο έργο που είχε να επιτελέσει το ότι έδειχνε να μην παίρνει τον εαυτό του στα σοβαρά – έπαιρνε στα σοβαρά το ίδιο το έργο, έκανε το καλύτερο δυνατό, και η μουσική μιλούσε από μόνη της.
Όσο για τον Budbill, το ένα από τα δύο εναπομείναντα κλασικά μέλη της μπάντας, ήταν πραγματικά απολαυστικός ηχητικά και οπτικά. Η ορμή με την οποία κοπάναγε τα τύμπανα έκανε τα κομμάτια να ακούγονται τόσο ισοπεδωτικά όσο τους αξίζει, και ήταν πραγματικά φανταστικό να τον βλέπεις να χτυπιέται παθιασμένα ενώ παίζει. Τα έδωσε όλα και φαινόταν να το χαίρεται στο έπακρο – κι εμείς μαζί του.
Οι Sanctuary έχουν αφήσει εποχή με τα τραγούδια τους
Οι Sanctuary έχουν αφήσει εποχή με τα τραγούδια τους, και κάθε συναυλία τους είναι εγγυημένα ένα best of: μία τέτοια διαδοχή κλασικών τραγουδιών μόνο δέος μπορεί να προκαλέσει. Ταυτόχρονα, το μέγεθος της απώλειας ενός τόσο κορυφαίου τραγουδιστή και στιχουργού όπως ο Warrel Dane είναι αδιαπραγμάτευτο, και το ότι το κοινό άρχισε κάποια στιγμή να τραγουδάει το όνομά του δεν ήταν παρά ελάχιστος και αυτονόητος φόρος τιμής. Είναι ωστόσο ευτυχές γεγονός το ότι η μπάντα – παλιά και νέα μέλη συνάμα – τιμά το παρελθόν της όπως του αξίζει και, κρίνοντας από το “Not Of The Living”, έχει αντάξιο μέλλον.
